Czasami to ja idę za moim Dzieckiem.

Częściej to nie w nim czy z nim jest praca.
Ta praca jest do wykonania przeze mnie.
Ta praca jest o mnie.
On reaguje na moje zmiany.
Inaczej walczę z nim i ze sobą.
Inaczej mam turbulencje do kosmosu.
I tak, mam i ja 🙂

Dziecko codziennie pokazuje nam drogę.
To moje zadanie bym była dość uważna,
by wyłapać co się dzieje i jak to zrobić.
Denerwujemy się na te nasze dzieci
„No nie mógłbyś przestać?!”
„No nie mógłbyś być już cicho?” 🙂

Mógłby. Będzie.
Jak Ty zrobisz swoją pracę.
Kto tu jest Dorosły?
Kto uczy się jak przeżyć na tej ziemi dłużej?
On Ci nie pomoże.
Ty za to możesz pomóc jemu.
Im bardziej urosnę
– tym więcej dam swojemu dziecku.
Im więcej będzie we mnie spokoju
– tym więcej dam spokoju jemu.

Kierunek nie jest od Dziecka do mnie.
Kierunek jest – ode mnie do Dziecka.

On pokazuje Drogę.
Ja ogarniam, jak to zrobić.
Jak nie umiem?
Czasami a nawet często nie umiem,
nie wiem,
to jest i nowe i trudne.
Uczę się, szukam, sprawdzam,
eksperymentuję w praktyce co działa na nas, to proces.

I ten proces też zaczyna się od Rodziców.
Nigdy na odwrót.
Dzieci nie wiedzą jak sobą zarządzać.
Czy to nie śmieszne,
że wymagamy tego od nich?
A sami potrafimy?
Więc też życzę sobie i innym
trochę luzu w szelkach.
I śmiechu z bezsilności.

Jeśli zapamięta moje dziecko trochę więcej
tego bezradnego śmiechu
niż krzyku
to chyba nic mu się nie stanie.
Tyle ile damy
– on da swoim Dzieciom.

Czasem może lepiej,
żeby też podał dalej ten uśmiech.
Nawet jeśli bezradny.

Gdy mi się trzęsie, a jeszcze nie wiem, 
jak ogarnąć
– jedyne czego szukam 
to swojego Spokoju.

Dopiero w swoim spokoju 
mogę oddychać
i robić przestrzeń na 
nowe sytuacje, 
inne rozwiązania 
i dystans, 
który chroni mnie bym nie wyorbitowała 
kolejny raz z czasoprzetrzeni naszej planety 🙂

Oszczędzam sobie wtedy chociaż 
poczucia winy,
że nakrzyczałam 
głośniej niż moje dziecko..