Jeśli nie chcę już sięgać do bólu.

Jeśli nie chcę uczyć przez brak.
To jak mogę?
Mogę sięgnąć do mojej obecności
z dzieckiem / partnerem / przyjacielem.
Do samej siebie –
bo uczę / zmieniam / inspiruję przez przykład.

Czy uczymy nasze Dziecko dziękować 
za posiłki które przygotowała mama?
Czy zna cały proces powstawania 
tego co ma na talerzu? 
Czy był na zakupach 
i wie co, gdzie leży, żeby kupić 
i włożyć do koszyka?
Czy wie ile czasu tak mama stoi i robi?
Czy sam próbował?

Czy mój mąż mówi mi pierwszy 
“dziękuję kochanie,
że przygotowałaś nam posiłek”?
Tak.
A nasz syn za nim.
Nasz synek choc mały 
uczestniczy we wszystkich procesach w domu.
Wie gdzie co leży w lodówce.
Wie jak się sprząta i robi to z nami.
Gdy coś się zepsuje – naprawia to z tatem, 
a ja wtedy idę i mówię 
“dziękuję chłopaki 
dzięki Wam znowu mamy 
światło / lampkę / ciepło”.
Kiedy nasz synek denerwuje się 
że nie może bawić się tak długo jak chce z tatem
opowiadamy mu ile siły musi mieć tatuś, 
żeby pracować cały dzień od rana do wieczora. 
Pokazujemy mu to co mamy.
To co możemy za to kupić i co zrobić.
Opowiadamy o tym.
O jakikolwiek temat by nie chodziło.

Tłumaczymy te wszystkie 
skutki – przyczyny 
i już nie poświęcenia, a działania. 
Bo to nie jest oczywiste, że on to wie.
To my to wiemy przez swoje doświadczenie.
On tego nie wie.
On jest ten mały. 
Chyba że zaczniemy go wprowadzać w życie 
opowiadaniem, 
obecnością, 
wspólnym działaniem.

Mogę też sięgnąć do mojej obecności emocjonalnej.
Dziecko uczy się przez obserwację.
W domu kogo?
Mamy i taty.
Mogę uczyć się wdzięczności.
Ja sama.
Bym później mogła podzielić się z nim.
Gdy ja jestem w postawie wdzięczności i doceniania 
to i moje dziecko będzie w tym rosło.

Jak nauczyć się wdzięczności?
Za każdym razem gdy przyjdzie nam myśl, 
żeby coś skrytykować i narzekać.
Zobacz to – Zatrzymaj się – i Zmień:
Dodając coś pozytywnego. 
Szukając czegoś budującego.
Jedno miłe zdanie. 
Zmień – Zamień. 
Gdy wybudujesz to w sobie – 
Twoje Dziecko będzie miało nowy przykład.

Ta chęć poszukiwania innych sposobów 
to kamień milowy w zmianie naszego uczenia się. 
Pokoleniowy skok.
Już nie przez ból. 
Już nie przez wstyd.
Już nie przez brak.
Przez obecność.
Przez pracę nad sobą.
Przez rozpoznawanie emocji 
i nazywanie ich.

Po to mi te poranki.
(Pisałam o nich na początku)
Cisza.
Skupienie się na sobie.
Odnalezienie swojego spokoju 
od samego rana.

Ja też kiedyś zaczęłam.
Efekty są inspirujące.
Dla mnie samej.
I dla mojej Rodziny.
I Tobie tego życzę.
❤️
By żyło się lepiej.
W większej lekkości.
W większej wolności.
W większej życzliwości.